Zeker in Zuidoost wordt geen discussie buitenkamers gevoerd. Alles zit potdicht. Alles is PR. De participatie van de burger staat net nog op papier, maar is compleet plat gewalst. Zijn functie is die van consument zonder klachtencommissie. Er is ook al jaren geen opbouwwerker meer te vinden. De weblogs van de politieke partijen en hun voormannen zijn op een CDA-uitzondering na van een ontstellende leegte, waarbij vooral de grootste en machtigste partij, de PvdA, zo weinig heeft melden, dat ze van de aardbodem lijkt verdwenen. De paar ambtenaren, die enigszins nadrukkelijk voor een idee willen opkomen en hun nek boven het maaiveld steken, krijgen onmiddellijk van hun Bestuurders te horen, dat bij een volgende keer ontslag een zeer reële optie is. We leven in een stadsdeel-dictatuur.  En we beschikken over een ‘wethouder’, onze Emile, die dag in dag uit op zijn weblog bewijst, dat hij zijn salaris dubbel en dwars waard is. Hij is een pr-machine, die het forse lichaam van pr-managers en communicatie-adviseurs van zijn stadsdeel elke dag op de rug legt. Tot glorie van het stadsdeel en hemzelf. Zijn weblog zou tot de officiële website van ons stadsdeel verheven moeten worden.

Wat dacht u van de volgende tekst, die Emile vandaag op zijn website publiceerde: “We kunnen constateren dat voordat het stadsdeel werd opgericht de criminaliteit hoogtij vierde in delen van Zuidoost. Opeenvolgende deelraden en hun besturen hamerden op de aanpak hiervan. Inmiddels is de politie heer en meester in Zuidoost“.

De boodschap is duidelijk: zonder een stadsdeelbestuur was het in onze geliefde stadsdeel nooit veilig geworden. Nu kunnen wij niet ontkennen, dat sinds 1992 de Bijlmer Vernieuwingsoperatie startte (het stadsdeel trad in ’87 in functie, en verzette zich tegen de sloop tot de stad haar geen andere keus liet), het in de Bijlmer/Zuidoost rustiger is geworden. Geen schreeuwende junks meer in de winkelcentra, geen zichtbare drugsrunners, minder verhalen over overvallen en inbraken. Wij wijten dat vooral aan de Vernieuwing, die de Bijlmer zijn geld wilde doen opbrengen en veel huur verving door koop, waarmee tegelijk vele, potentiële boosdoeners over de eigen grenzen werden verjaagd, en wij schrijven dat op het conto van het algehele politieke en economische klimaat, die tot voor kort meer onderwijs en werkgelegenheid bracht en zich heftig met de veiligheid van onze samenleving ging bemoeien.

Dat deze en andere ontwikkelingen succes hadden, bewijst de veiligheidsindex van de gemeente Amsterdam, die sinds 2003 wordt samengesteld, en die onze Emile ook het bewijs voor zijn boude stelling leverde. De index baseert zich vooral op feitelijke aangiften door de burger en is in die zin daarom een niet geheel betrouwbare graadmeter. We weten niet hoeveel mensen geen aangiften meer doen, omdat ze geen of weinig vertrouwen in politie en justitie hebben, of daartoe simpelweg  niet in staat zijn, vanwege hun handicap, hun persoonlijkheid, hun gebrek aan sociale en taalkundige vaardigheden, hun tijdgebrek of wat dan ook. Maar goed. De veiligheidsindex laat zien, dat vanaf 2003 in geheel Amsterdam de objectieve veiligheid is toegenomen cq in kengetallen is afgenomen: van 100 in 2003 (het uitgangsgetal) naar 76 in 2010, een verschil van 24 punten. In Zuidoost ging het van 99 naar 68, een verschil van 32; in Zeeburg van 95 naar 65, in Zuideramstel van 68 naar 56; en in het Centrumgebied van 130 naar 90. Er was geen stadsdeel waar de criminaliteitscijfers niet daalden.

Zuidoost zit kortom onderaan als het om de gemeten criminaliteit gaat en duik je verder in de cijfers dan blijkt dat Zuidoost vooral goed scoort op het gebied van diefstal, 41, maar weer veruit het hoogst scoort als het gaat om drugs: 78!. Geweld krijgt het getal van 82, waarmee we in de middenmoot van alle stadsdelen zitten. Gaan we de Bijlmer in diverse territoria bekijken, dan blijkt Bijlmer Centrum (D.F.H-buurt) het hoogst te scoren: 93 in 2010 tegen 148 in 2003; vervolgens scoort Bijlmer Oost (G.E.K-buurt) het hoogst met 89 in 2010 en 127 in 2003. Ter vergelijking: in Holendrecht/Reigersbos zijn de getallen 66 en 94; in Gein 59 en 85; in Nellestein 62 en 102; en in Driemond 36 en 39. Conclusie: in de Bijlmer is de gemeten onveiligheid respectievelijk 21 en 25 punten hoger dan gemiddeld in Zuidoost en ook enkele tientallen meer dan het gemiddelde van alle stadsdelen, en hoger dan het meest onveilige onveilige stadsdeel, Oost Watergraafsmeer, dan in 2010 het getal 81 scoorde.

De veiligheidsindex van Amsterdam geeft ook nog cijfers voor het onveiligheidsongevoel. Zuidoost zit aan de top, en kreeg een cijfer dat sinds 2003 nauwelijks daalde, van 104 naar 102.

De conclusie mag dus zijn, dat ons stadsdeel over het geheel genomen niet slecht gepresteerd heeft, maar dat het onveiligheidsgevoel en de Bijlmer (veel)slechter scoren dan de rest van Amsterdam. Geen reden dus om je flink op de borst te kloppen, vooral niet als je niet kan aangeven waarin je als bestuurder nou zo goed was. Je was eigenlijk evenzogoed als het gemiddelde stadsdeelbestuurslid, dat meeliftte op de gevolgen van een veranderende samenleving, en veelal niet een flinke boost in de rug kreeg door een gigantische vernieuwingsoperatie. Zie ook de heftige daling van de cijfers in het Bijlmer gebied, die desondanks bovengemiddeld bleven.

In de dood ontmoeten wij elkaar. We liggen keurig gestaffeld op en naast elkaar: jong en oud, zwart en blank, homo en hetero. We zijn verbonden met duizenden, miljoenen beestjes en bacteriën, die ons het vlees van de botten eten. We hebben er vrede mee en zijn zelfs niet meer jaloers op de uitslovers, die volhoudend tot in den dood het bling bling boven hun graf uitsteken.

Straks krijgen wij een andere keus. We kunnen begraven worden in een Wereldbegraafpark, in het land en het continent onzer voorvaderen, in de grond waarin zij zwoegden, met de bloemen en planten die zij wiedden, met de rituelen die hun voorvaderen hen opdrongen. We worden gescheiden qua afkomst en religie, want wij zijn blijkbaar nooit verhuisd naar verre streken, geboren in nieuwe landen en continenten. We worden terug geworpen naar waar wij en onze ouders vandaan gingen, en opnieuw gedoopt in allang met slaande deur verworpen overtuigingen en geloofsartikelen. We zijn immers multi-cultureel, voor eeuwig anders dan de anderen, gedefinieerd naar eigenschappen, die anderen voor ons bedachten. We zijn niet ik, maar onderdaan van de groep. We wonen niet samen maar verdeeld in kampen.

Het is de ideologie, visie, zo zij zelf zeggen, van een viertal blanke heren op zekere leeftijd, zeer waarschijnlijk ongelovig, en van beroep ambtenaar, architect en city marketeer, die ons Zuidoosters en andere Amsterdammers willen verblijden met een multiculturele en multireligieuze begraafplaats, vorm gegeven met grotere en kleinere eilanden die de wereldcontinenten en grote naties verbeelden en die gekoppeld worden aan de aldaar overheersende religiën. De in de Bijlmer geboren Ghanees gaat naar Afrika, de Shri Lanka-man naar India als hij hindoe is en naar Euro-Azie als hij moslim is, de Amerikaanse hallelujah-zinger naar cowboyland, de Hollandse protestant naar Europa, en het probleem van de sjiiet, de soenniet en alaviet lijkt nog niet opgelost. Ze krijgen, mits ze ooit van verre zijn gekomen, ingevlogen geboortegrond hunner voorvaderen als laatste rustplaats, opgesierd met bloemen en struiken, die grootvader wellicht immer veronachtzaamde. En gelukkig komen ze allemaal samen op de Floriade van 2022, want daarvoor is het Wereldbegraafpark bedacht, op voorwaarde natuurlijk dat die tuin- en landbouwtentoonstelling ons reeds overstelpend en nauwelijks gebruikt Zuidooster areaal aan groen komt verstevigen en uitbreiden. Zuidoost is immers bij oekaze van links uitgeroepen tot het eilandenrijk der multicul. En ‘zij’ zullen er voor eeuwig in ‘branden’.

We hebben er dus straks een pracht van een attractie bij, met water en oevers genoeg voor hindoeïstische lijkverbrandingen, en er zal een feesttent komen waar de West-Afrikanen hun doden in houten vliegtuigen en mercedessen zullen presenteren en hun herdenkingen houden, op de achtste dag, in de achtste week, de achtste maand en het achtste jaar. Het wordt een wereldpark met Walt Disney-allure, waar al snel het parkeerveld de bussen niet meer kan bergen. En boven in de hemel waar de goden en voorvaderen huizen, streng gescheiden in hun eigen fluïdum, zal dankbaarheid heersen. De ongelovige heeft definitief het nakijken, net zoals de wereldburger.

De Bijlmer Vernieuwing die in 1992 werd ingezet, was officieel een soort fundamentele poging om de Bijlmer tot een gewone wijk om te toveren, met een respectabel aantal gewone huisjes, zeg maar de eengezinswoning, met een aantal werklozen op het niveau van gemiddeld Amsterdam en een gevoel van veiligheid dat acceptabel was voor de gewone man. De gebouwde, socialistische utopie, die de Bijlmer ooit was, moest daarvoor zoveel mogelijk worden afgebroken en er moesten zoveel mogelijk armoedzaaiers de wijk worden uitgeschopt. Het was een deterministische manier van denken, waarvan de ontwerpers van de Stad der Toekomst altijd zo hartstochtelijk beschuldigd werden. En beide keren kwam deze manier van denken uit de linkse hoek. Natuurlijk: links weet wat goed voor ons is en eet zijn eigen kinderen op. De Bijlmer kreeg nooit de kans zijn eigen bestaansrecht te definiëren en daar een eigen vorm voor te vinden.

De vernieuwing bracht ons in het orderboek van de projectontwikkelaars, met voorop de voormalige woningbouwvereniging Nieuw Amsterdam, die eerst een stichting werd en vervolgens zijn bezit stortte in de grijpgrage handen van een andere wbv/stichting, geheten Patrimonium, die zich vervolgens weer opwerkte tot de moloch Rochdale, eerst schatrijk en daarna bijna verzopen door een leider met gouden handjes, onze enerverende Hubert Mollenkamp. De graaier verwierf 12.500 hoogbouw-appartementen plus zo’n 500 laagbouw-woningen, en later duizenden woningen nieuwbouw, vooral koopwoningen. Het gros van de hoogbouw werd gesloopt, wat de laatste jaren vooral leidde tot een daling van het inwoneraantal, terwijl dat juist omhoog had gemoeten om meer draagvlak voor de winkels en kulturele voorzieningen te scheppen. Egeldonk werd speelweide; Develstein, Dennenrode en deel Daalwijk ( samen minstens 900 gesloopte woningen) krijgen voor 15 jaar 750 studenten-containers op hun grond; Kleiburg staat al een paar jaar leeg, en ook in de rest van de K-buurt liggen nog onbebouwde gronden waar ooit galerijflats stonden. En in de behouden galerijflats is de kwaliteit van het beheer zeker niet toegenomen. Ze zijn gerenoveerd, maar gemeten naar de troep die je er kan vinden, lijkt de vernieuwing nog te moeten plaatsvinden. Het aangezicht van winkelcentrum Ganzenhoef bewijst, dat zelfs complete nieuwbouw geen ander centrum ophoest dan er al voor de vernieuwing was.

De Bijlmer is een wingebied geweest en waar, nu het slechter gaat, de projectonwikkelaars als Rochdale, De Key en Ymere hun biezen pakken en het falen van hun winstprognoses wordt afgewenteld op de bewoners. Ze zijn er niet in geslaagd van de Bijlmer een winstgevend project voor allen te maken. Niet voor zichzelf en niet voor de bewoners. De koopprijs van de Bijlmerwoningen behoort nog altijd tot de allerlaagste in Amsterdam en daalde zelfs onder de eerste verwerf-prijs, die al bijzonder laag was. Gevolg: braakliggende bouwgrond, onverkoopbare huizen, en in de nieuwe premiehuur-appartementen boven winkelcentrum De Kameleon, gebouwd door De Key, branden enkele maanden na oplevering nog spaarzaam weinig plafondlampen.

Ons machteloze stadsdeel-bestuur blijft onderwijl de optimist zelve. Mooie, zalvende woorden over een nieuwe, brede school, een Dome aan de A2, over meer dan 100 nationaliteiten, een prachtig tolerant klimaat van afstand houden tot elkaar en een bruisend multicultureel leven, dat in de praktijk vooral gedragen lijkt te worden door de paar honderd mensen, die zich in het BijlmerParktheater kunnen verzamelen. Maar het bestuur vertelt ons niets over de deals, die het al dan niet sluit met de projectontwikkelaars, die in deze tijden van recessie er alles aan gelegen is hun verliezen en gemiste winstkansen zoveel mogelijk te verkleinen. In hoeverre wordt Kansenzone Kraaiennest geofferd aan de belangen van Rochdale en De Key? En is het waar dat de markt van Kraaiennest moest verdwijnen omdat De Key minder concurrentie voor zijn Kameleon wenste. En waarom is de verkoop van Kleiburg nog altijd niet rond, hoewel de afspraak was, dat dat per 1 september 2011 zou gebeuren. Is het waar, zoals uit betrouwbare bronnen vernomen kan worden, dat er nog geen overeenstemming is met koper, consortium De Flat, omdat Rochdale enige (teveel?) winst voor zichzelve uit de ontwikkeling van het gebouw wil peuren, hoewel het ooit toezei het gebouw voor 1 euro af te staan. En hoe lopen de deals rond de 2,5 ton gemiste huurpenningen in De Kandelaar, eigendom van Rochdale, waarvoor het stadsdeel zich met behulp van Europa financieel zo sterk heeft gemaakt. Hebben ze ooit beloofd bij te springen als het met die kerken niet zou lukken, wat gezien de financiële handel en wandel van diezelfde kerken niet geheel onverwacht zou zijn. Heeft het stadsdeel daar inderdaad een ton voor gereserveerd en/of wordt het verlies van Rochdale gecompenseerd door een mooie deal op het terrein van projectontwikkeling. En waarom is de ontwikkeling van een studentencampus in de D-buurt – de 750 studenten-containerwoningen – niet aanbesteed, maar, voor zover bekend, op voorhand verleend aan Rochdale en de aan haar gelieerde onderneming Duwo, gespecialiseerd in studentenhuisvesting. Was er geen ander plan te bedenken? Iets met nep-architectuur zoals in De Sniep te Diemen, waar de prijzen verrassend hoog zijn?

Het beoogde festivalterrein van Kwakoe

We hadden al bericht dat Emile Esajas zeer waarschijnlijk valsheid in geschrifte pleegde door het Kwakoe-contract met het Stadsdeel te ondertekenen. Hij deed dat als voorzitter van de stichting Kofoe,  terwijl hij officieel al enkele dagen niet meer in functie was. We schreven ook dat Emile als ex-bestuurslid via www.kofoe.com  zijn eigen hossel in kraamverhuur voor hetzelfde festival was begonnen.

Naar nu blijkt is Emile door zijn bloedbroeder Ricardo Verweij en de bestuursleden Nancy Arler van de Witte Tentenverhuur en Stephen Oduro uit het bestuur geknikkerd, vanwege ontoelaatbare handelingen, zoals Verweij laat weten. Verweij blijkt de beoogde festivalmanager te zijn. Hij was ook diegene die verleden jaar met Esajas en Arler probeerde een mini Kwakoe op te zetten, en de man die als Emile´s bloedbroeder fungeerde in Emile´s verhaal over de slapeloze nachten, die hij en Ricardo hadden doorgebracht in afwachting van de festival-vergunning. Emile publiceerde dit verhaal als fungerend voorzitter op de site van Kofoe, terwijl hij wist dat hij voorzitter af was en Verweij hem een ´kunstje´ had geflikt en hem inmiddels als voorzitter was opgevolgd.

Emile zelf spreekt natuurlijk niet over ontoelaatbare handelingen. Hij laat via een woordvoerder aan Het Parool weten, `dat er slechts sprake is van een zakelijk verschil van mening, want de Witte Tenten heeft het festival begroot op 100 tenten, maar als zich slechts 60 mensen zich voor een kraam melden, gaan wij niet voor 100 betalen`.

Het lijkt ons geheel logisch dat er een verschil is tussen een begroting en de realiteit die zich uiteindelijk aandient. Emile kan hoogstens constateren dat de begroting te positief is, maar dat is geen echt zakelijk verschil van mening. Een begrotingsverschil is altijd te overbruggen. En Witte Tentenverhuur gaat natuurlijk nimmer 40 niet verhuurde tenten declareren bij een bestuur waar het zelf als hoofdfinancier en financieel risicodrager deel van uitmaakt. Emile denkt blijkbaar niet in termen van een bestuur, maar in termen van twee partijen: hemzelf en witten tenten. Hij zegt niet voor niets: wij gaan niet voor 100 tenten betalen. Hij bedoelt dus ook te zeggen, dat er voor hem een flinke zak met geld moet zijn, en hij vreest blijkbaar dat bij minder tentenverhuur dan begroot die zak kleiner wordt. Emile denkt als iemand die niet kan boekhouden en slechts zijn eigen portemonnee als maat der dingen kent. De ontoelaatbare handelingen zullen er wel uit bestaan, dat Emile alvast begonnen was de opbrengst van de kraamverhuur naar zichzelf en zijn maten, de ´we´, toe te schuiven, daarbij de financiële risico´s van het festival keurig naar Witte Tenten doorschuivend. Wij Surinamers hebben tenslotte recht op ons geld, want het is ons festival en bakra´s dienen voor de verliezen op te draaien. Zo´n soort redenatie moet Emile gemaakt hebben.

Emile gaat nu proberen opnieuw voorzitter te worden. Daartoe dient a.s. vrijdag een kort geding. Als hij wint, is de stichting natuurlijk meteen opgeheven en verliest het zijn investeerder, hoewel natuurlijk de mogelijkheid blijft dat iedereen zich vanwege de poen weer verbroedert. Als Emile verliest heeft hij onomstotelijk valsheid in geschrifte pleegt door op 18 april een overeenkomst met het stadsdeel te ondertekenen. In beide gevallen moet het stadsbestuur opnieuw overwegen of het nog wel verder met Kofoe in zee wil. De stichting heeft inmiddels zoveel antireclame gemaakt, dat betrouwbare partijen zeer waarschijnlijk niets met het festival van doen willen hebben. En als Witte Tenten door alle verwikkelingen opstapt, is er straks in heel Nederland geen tent meer te huren. Daar hebben de organisatoren van de afgelopen festivals wel voor gezorgd. Alle macht ligt bij Nancy Arler. Hoe verkopen La Rose en de PvdA dat aan hun achterban.

Voor wie het allemaal volgt: de site van het Kwakoe Festival, Kofoe.com, is weer in de lucht en het bestuur schijnt binnenkort weer een wijziging te ondergaan. Zo bericht ons Henk de Boer. De site is inderdaad in de lucht. We hebben hem wat nauwkeuriger bestudeerd. Zo blijkt dat Emile Esajas nu samen met Franklin Esajas de kraamverhuur doet. Bij Franklin moet je boeken, op de privé bankrekening van Emile moet je betalen. Dat binnenkomende geld gaat dus niet rechtstreeks naar de penningmeester van de stichting Kofoe! Prijzen van de diverse kramen worden helaas niet op de site genoemd.

De site van Kwakoe/Kofoe is structureel verbonden met andere sites, die naar elkaar verwijzen, en al dan niet direct met het Festival verbonden lijken. Site partner 1 is Andere Dingen, die zich vooral op Surinamers richt en zaken aanbiedt als pakkettendienst, transport, kookboeken, riemen, catering en vlaggen. Partner 2 -  alleen site – is SME, die al jaren poogt een nationale zendmachtiging voor afro/surinaamse belangen te verkrijgen. Supervisor bij SME is Franklin Esajas. Partner 3 – alleen festival – is Anders Bekeken een reisorganisatie voor Suriname, verbonden met SME.  Partner 4 – alleen festival – is iMStart.nl, een servicebedrijfje voor internetgebruikers van Frank Lammers. En een 5de partner is Mart Radio – alleen festival -, waar Glenn Gotfried een belangrijke rol speelt, de man die verleden jaar woordvoerder was van de Kwakoe kraamhouders.

En buiten dit alles is er nog een Esajas-link.  Ronald Esajas is voorzitter van de voetbalclub Zuidoost United, die straks zijn velden in het Bijlmerpark voor het voetbaltournooi van het Festival ter beschikking stelt.

Politiek Zuidoost heeft zichzelf een viertal juichverhalen toegekend, die ook keurig in elkaars verlengde liggen: het ontzagwekkende aantal nationaliteiten, waarbij voor het gemak heel klein en heel groot evenwaardig worden overgebracht; de warmte van de multiculturaliteit; het Kwakoe Festival; en de ongeëvenaarde hoeveelheid kerken waar de west-afrikaan alle geluk van de wereld kan wegslepen door luid het Praise the Lord te zingen en zijn geld te beleggen in de piramide spaarbus van de Heer, die zich vermomd heeft als een perfecte gekleedde dressman, en die,  zichzelve pastor noemend, de ongelovige op voorhand een ommetje doet maken.

Een vijftal van die kerken onder leiding van de overdonderende charlatan Koney en domicilie kiezend in een verenigingsgebouw, dat zich die naam heeft aangemeten om onder valse voorwendselen financiële steun van de overheid voor kerkelijk gewin te verkrijgen, waarbij vrouwe Sweet en Rochdale een sleutelrol speelden, dreigt nu De Kandelaar, het kerkverzamelgebouw,  te moeten verlaten. In 20 maanden tijd heeft de kerkenstichting, die de ruimten van Rochdale huurt, een huurschuld van 250.000 euro opgebouwd, wat eigenlijk niet anders beschouwd kan worden dan als een majeure poging meer poen bij de overheid weg te slepen om het juichverhaal in stand te houden. Opeens wordt er ook geklaagd over een te hoge huur, terwijl die via reeds genoemde constructie al structureel verlaagd was om de kerkelijke pot terwille te zijn.

Evenzogoed is de last voorlopig voor een financieel reeds zwaar getroffen woningbouwstichting, die in het verleden bovendien zo vriendelijk was een 5-tal koopwoningen in Grubbehoeve als pastor- en huurwoning  ter beschikking te stellen. Daar gaat dus ook een financiële klapper vallen. Misschien kan er op het komende Kwakoe Festival met de bedelnap worden rond gegaan.

Onze stadsdeelraad bestaat dit jaar 25 jaar en werd in 1987 geïnstalleerd door burgemeester Van Thijn. Tijd voor een feestje dus, hoewel er nog geen activiteit georganiseerd is, behalve een reünie voor deelraadsleden. En de redactie van De Volkskrant was zo aardig de vier bestuursleden van ons stadsdeel vandaag op een spread van 2 pagina’s te laten kleppen.

Een kleine bloemlezing:

Jaensch: De overheid was 20, 25 jaar geleden in bepaalde delen niet meer de baas, en wat later: De normloosheid was hoog. Hij wil er maar mee aangeven, dat alles nu beter is, en gelijk met zijn beweringen heeft hij natuurlijk niet, zoals ook de hem tegensprekende La Rose beweert. Tussen ’87 en ’92 was het prima toeven in de Bijlmer, al waren er wat teveel junks en gedroegen veel bewoners zich even klote als heden ten dagen.

La Rose: Als een Zuidoostenaar zich voorstelt, zegt ie er altijd bij hoelang hij hier al woont. De verknochtheid presenteren zij als een kwaliteit. Wie kent die bewoners?

La Rose: Het avontuur loert (heden ten dage in zuidoost) om de hoek. In de jaren 80 was dat ellende, tegenwoordig is dat multiculturele levendigheid. En: Het winkelcentrum Amsterdamse Poort….is een uitje voor velen uit de wijde omgeving.

Jaensch: We krijgen een studentencampus met 700 eenheden. Komt in no time vol. Hadden we 5 jaar geleden niet voor mogelijk gehouden.

Vijf jaar geleden stond schuin aan de overkant van de plek waar Jaensch campus komt al een hele batterij containers voor studentenhuisvesting, want Diemen, grondeigenaar aan die kant van de Daalwijkdreef,  was wat sneller dan Zuidoost. Die had toen slechts een kopdeel van Echtenstein, aan dezelfde dreef,  voor studenten in de aanbieding. Liep ook vol. En er had nog veel meer vol kunnen lopen als er niet gesloopt was, bijv. Egeldonk, Dennenrode en Develstein. Op de grond van de laatste 2 flats komt nu de studentencampus, zoals deels ook al gerealiseerd in een niet gesloopt deel van Daalwijk. Veel grond zal echter nog jaren als braakliggend terrein betere tijden moeten afwachten. En als de Bijlmer populairder was geweest, was er nooit een studentencampus met 700 containers bedacht. Dan hadden daar allang mooie eengezins met tuin gestaan.

Op 18 april jl. ondertekende Emile Esajas in aanwezigheid van Marcel la Rose het ‘kontrakt’ tussen het stadsdeel en zijn stichting Kofoe voor de organisatie van het Kwakoe Festival in 2012. Emile was echter op dat moment geen voorzitter meer. Volgens het handelsregister van de KvK trad zijn maatje Ricardo Verweij op 13 april in functie als vervanger van Emile, die per 19 april uit het bestuur trad. Dat deed per zelfde datum ook bestuurslid Letterboom. Over de redenen achter de bestuurswisseling is nog geen informatie bekend. De site van de stichting Kofoe zou een verklaring kunnen geven, maar is inmiddels ‘niet meer in de lucht’.  Er is meer onheil. Volgens de weblog van CDA-deelraadslid Henk de Boer is de vergunning nog lang niet rond, en het allerergste: de stichting heeft nog altijd niet de vereiste waarborgsom van 40.000 euro betaald. De feestelijke ondertekening van 18 april was kortom een fake vertoning.

Ons Stadsdeel juicht weer. Het Kwakoe Festival zal na een jaar afwezigheid dit jaar opnieuw zijn beslag krijgen. Emile Esajas tekende daarvoor als voorzitter van de stichting Kofoe en Kofoe staat voor Kwakoe Overleg Festival Organisatie Evenementen. In het sranan staat kofoe (of kofu)  voor een ‘ovale bonk gedroogde pembadoti’, terwijl het ook als equivalent voor vuist wordt gebruikt en in het verleden als naam van een Surinaams kunstenaars collectief in Ganzenhoef.

Emile is blij, meer dan blij. Dat lees je op site van de stichting, dat op dit moment niet meer bevat dan zijn dankwoord voor de verkregen vergunning, en verder  direct verwijst naar andere sites waar je allerlei dingen kan kopen. Emile schrijft: “Zelf geloof ik niet alleen in dromen doch ben ik christelijk opgevoed en heb aan mijn geloof veel te danken. Ik kan U verzekeren dat gedurende de vergunningsaanvraag Dhr. Verwey en ik menig nachtje niet zo prettig hebben geslapen…”. En hij eindigt onder meer met deze strofe: “Een GOAL die stichting Kofoe zich stelt is Amsterdam Zuidoost uit de negatieve spiraal te trekken en weer positief op de kaart te zetten”.

Het stichtingsbestuur, dat ons hopelijk zoveel moois gaat brengen, bestaat behalve uit Emile, inmiddels zo’n 72 jaar oud, uit Stephen Oduro uit Ghana, de Surinamer Lucien Errol Letterboom en Nancy Arler. Nancy is eigenaresse van de Witte Tentenverhuur te Eemnes en in die hoedanigheid al jaren op en af bij het Festival betrokken. Verleden jaar poogde zij nog samen met Emile een mini Kwakoe Festival op te zetten, wat toen mislukte. Maar nu zit het bedrijf goed. Nancy is niet alleen bestuurslid, maar zelfs penningmeester en de stichting Kofoe is op hetzelfde adres gevestigd als haar tentenverhuur. Ze heeft kortom alle macht in handen. Emile lijkt een stropop te zijn. En het festival is nu na al die jaren in witte handen. Gelukkig maar, zou je bijna zeggen. Het festival kan beginnen. De tenten zijn er. En Marcel mag het straks openen.