Onze Emile, de ph financieen, ruimtelijke ordening en sport in ons stadsdeel schrijft elke dag op eigen log fijne, enthousiasmerende stukjes. Onlangs was hij blij over een mooi verhaal in het maandblad Ons Amsterdam over onze relatie met de Ghanezen. En zo schrijft hij:

Een maand lang hadden we geen nieuws voor deze log, althans we wilden niets met u delen. Zuidoost, effe niet, wat een treurigheid. Vermoeid zagen we ook wat reportages in Het Parool voorbij komen, waarin godbetert o.a wordt opgesomd hoeveel zwarte voetballers van Zuidoost een beetje meer of minder carrière hebben gemaakt. Wat zou het en wat betekent het. Helemaal niets toch. Scoren we al hoog op het verlagen van obesitas-slachtoffers? En in hetzelfde Parool mocht Sammy Monsels ook nog zijn beklag doen. Ze hadden hem, de supercoach der hardlopers, het werken in Zuidoost onmogelijk gemaakt. Arme Sammy, altijd een Kwakoe, altijd geldproblemen en nooit zijn schuld.

Echt treurig werden we pas, toen we vandaag weer eens blik wierpen op de log van Henk de Boer, de zuinigerd van de centjes, die zijn geluk niet op kon dat ph Dalgliesh haar ambtenaren vele uren liet schrijven aan een huishoudelijk reglement voor een simpel huishoudboekje voor uitgaven en organisatie der vier overgebleven buurthuizen.  52 pagina’s met teksten als: “Het goed borgen van de financieel administratieve procedures ter ondersteuning van de beleidsrealisatie.” Lees het goed: het is een volstrekt loze zin. Er staat niet meer dan de dooddoener, dat je je zaakjes op orde moet hebben.  En wat dacht je van: “De Frontoffice (!!!) Financiën van het Programmabureau BuurtHuizen werkt als contracteerplatform.” Contracteerplatform….. Humbug, humbug, niets zeggende onzin, 52 pagina’s om in dikke, niets zeggende termen te vertellen hoe je 4 buurthuizen een beetje netjes financieel en organisatorisch begeleidt. Dat kan op 1 A4, en zelfs dan heb je geen garantie dat het goed gaat. Je hebt in ieder geval iemand nodig, die al die 52 pagina’s meteen in de prullenbak smijt, gewoon iemand die weet hoe ‘t moet en beseft dat die hele opgedikte woordenbrij alleen maar moet verhullen dat uiteindelijk niemand verantwoordelijk is en niemand scherp heeft wat hij/zij moet doen.

Kijk, van dit soort zaken worden we echt treurig, net zoals van de volgende zin van mevrouw Dalgliesh: “Ik wens u veel genoegen bij het lezen van onze ambitie: de bewoners van Zuidoost een brede wijkaccommodatie aan te bieden waar zij de ‘hoofdrol’ spelen en waar diversiteit een sleutelbegrip is.” Het is niet zo erg dat ‘t beroerd Nederlands is, erger is natuurlijk dat de bewoners van Zuidoost in niets een hoofdrol spelen, want de wijkaccommodatie die Dalgliesh ons aanbiedt, is het gros van ons geheel en wel totaal  onbekend en we hebben er ook niets te vertellen. De wijkaccommodatie, de 4 buurthuizen gezamenlijk, zijn een Stadsdeel-ding, net zoals de vier wijkopbouwwerkers, die al maanden bezig zijn een nota te schrijven over wat ze moeten doen, en alle halleluja-verhalen over bewonersparticipatie en – betrokkenheid.  Het is allemaal niets meer dan een netwerk van rituelen, die de mythe in stand moet houden, dat een stadsdeel de macht over meer mensen verspreidt.

Troost u bewoner. Het is niet erg, dat het niet zo is, het bevrijdt u van problemen. Wees het klapvee, waartoe u door ons stadsdeel, bent uitverkoren, en kom langs op de nieuwjaarsreceptie, op woensdag 11 januari. Neem uw auto mee en stal hem precies om 8 uur ‘avonds op het Anton de Komplein, waar u niet mag staan, en claxonneer vol vreugde als om die tijd onze leider zijn toespraak gaat houden. Neem de parkeerboete voor lief.

Twee berichten eerder verhaalden wij over het cultuurdebat dat stadsdeel Zuidoost afgelopen vrijdag organiseerde. Een aantal instellingen als CBK, Parktheater, Zo! Cultuur en Imagine IC mochten daar ook vertellen hoe ze hun toekomst zagen en hoe ze samen gingen werken. De avond werd door sommige aanwezigen als een ‘groot balen’ ervaren. Een van hen schreef nog volgende recensie, helaas anoniem, wat meteen het klimaat tekent.

Dit is de tekst:

Vyent:

We gaan het vandaag niet hebben over dat cultuur belangrijk is, want dat weten we allemaal al.

We gaan het vandaag ook niet hebben dat we hier veel talent hebben, want dat weten we allemaal al

We gaan het vandaag niet hebben over hoe belangrijk het is om samen te werken, wat dat weten we allemaal al lang

We gaan het vandaag niet hebben over dat we hier ontzettend veel cultuur hebben, wat dat weten we allemaal allang

We gaan het vandaag ook niet over geld hebben, want daar gaat het nu niet om

Wij moeten niet alleen een trampoline bieden om talenten te ontwikkelen maar een springplank zijn voor talenten in Zuidoost

Wij zijn hier vandaag om elkaar te inspireren en met elkaar te bedenken wat wij voor cultuur in Zuidoost kunnen betekenen

Wij zijn hier vandaag om met elkaar jong talent op weg te helpen.

Wij waren daar, terwijl in No Limit, ja precies op dit moment jongeren met elkaar het zelfde debat voeren

Maar we waren niet in No Limit maar in het Parktheater om allemaal braaf en aardig te zijn, geen ruzie te maken en het braafste jongetje/meisje van de klas te spelen

Jeffrey’s filmpje was het minst braaf, er ging nogal wat mis tussen de verschillende stations!

En redactionele toevoeging: No Limit houdt per 1 januari op te bestaan. Geldgebrek en zo. Op onze cultuuravond in het BijlmerParktheater werd evenwel net gedaan of dat einde van No Limit nog lang niet in het zicht was.

Laatste persbericht van Rochdale

De nieuwe locatie van onze bibliotheek, op Frankemaheerd, een paar honderd meter van de oude, zier er uit als een verplichting. Hier is ondanks alle juichverhalen geen warme, met liefde en diepe interesse geconcipieerde basisvoorziening der beschaving neergezet. Een kale kantoorloods met een batterij lange, lage en duidelijk 2^de hands, saaie boekenkasten, die met militaire, fantasieloze precisiexa0 in twee lange rijen naast elkaar zijn gezet, een enkele keer onderbroken door een oude computer en een lelijk zitfauteuil. Er zitten wat kinderen aan een zeer lange plank te computeren, er leest een vrouw in een fauteuil, er lummelt een man, en er loopt wat personeel rond: dat is het beeld op afgelopen vrijdag 2 december, rond een uur of 4 in de middag.

Diezelfde vrijdag organiseert het stadsdeel in het BijlmerParktheater een soort info- en debatavond over een nieuw cultuurbeleid. Er lijkt weinig moeite gespaard. Er is een filmpje van Vinger over wat voor moois wel allemaal al hebben, er is een onvermijdelijk en helaas nietszeggend optreden van onze troetelmuzikant Orville Breeveld, er is een bekende presentator, en we hebben Jeroen Saris, die zich als adviseur bezig houdt met de creatieve industrie, herbestemming oude gebouwen en met cultuur. Jeroen vertelt ons over de meerwaarde van cultuur. Als je dicht bij erkende cultuurpaleizen woont en in een gebied dat bruist van horeca en andere voorzieningen dan worden je huizen meer waard (en dus woont rijk waar het stedelijk lekker toeven is, dicht bij de zwaar gesubsidieerde trots van Nederland). Dat verschijnsel doet zich echter ook voor in elke wijk, waar vele culturele beleving is, al stijgen de huizenprijzen daar minder. Cultuur zorgt ervoor, zo toonde Jeroen met data aan, dat een wijk leefbaarder wordt en zo ook weer meer gewild. Voorwaarde is volgens Jeroen, dat er veel gebeurt en dat zoveel mogelijk mensen daarin participeren. Het gaat om zoveel mogelijk kansen van elkaar ontmoeten en hoe meer kunstenaars kunnen optreden hoe meer ze kunnen oefenen. We krijgen dus betere kunstenaars, cultuurbeleving op een hoger niveau en door al dat ge-ontmoet wordt er beter gecommuniceerd en wordt de wijk een fijner geheel. Het moet dus niet om talent-ontwikkeling gaan als je het belangrijkste speerpunt van cultuurbeleid wilt bepalen, hield hij onze wethouder voor, die in z’n toespraakje vooral daarop gehint had, naar het oude idee van Sweet c.s. die meenden, dat alles in dienst moest staan van zang- en danstalent, zo ruim voorhanden in the grassroots van ons zuidoost, met als gewenste, ultieme uitkomst een echte Bijlmer Jackson. Jeroen: als je veel laat gebeuren, komt talent vanzelf bovendrijven en geef je het de kans veel te oefenen. Talentontwikkeling als nuttig bijproduct.

Na zo’n mooi verhaal van Saris verwacht je natuurlijk op een avond als deze dat het Stadsdeel, afdeling cultuurbeleid, met mooie data zou komen over wat er feitelijk op cultuurgebied in ons stadsdeel aan de hand is. Data over frequentie van optredens, andere culturele gebeurtenissen; het bereik van cultuureducatie; de aantallen bezoekers, gesorteerd naar allerlei doelgroepen, enz, zodat iedere aanwezige deze avond meteen zou zien waar de witte plekken lagen om daar verder over te discussixebren. Maar die data kregen we niet. We kregen ook geen prikkelende stellingen voorgeschoteld als bijv.: het Imagine IC vervult zo’n marginale rol, dat het geen enkele betekenis vervult in de verhoging van onze cultuurbeleving en de leefbaarheid van onze buurten. Of: er dient een muziekpodium te komen waar elke dag een of meer optredens plaats vinden en dat ruim baan geeft aan lokaal talent. Nee, dat soort stellingen kregen we niet. We kregen geen enkele stelling. We mochten nog wat door lullen in een soort nepdebat en een paar heftig erkende en gesubsidieerde instellingen mochten reclame voor zichzelf en hun samenwerking maken. Nee, Fatform (dak Kraaiennest) en Hotspot Heesterveld hoorden daar niet bij. Aandoenlijk hoogtepuntje was nog het uiterst gelikte optreden van Gordon Cruden namens Zo!Cultuur, die zich bij het wegvallen van het oude toekomstperspectief als het programmeren van het Getz-podiumxa0 zich maar tot kunstproducent ontwikkelde.xa0 Zo!Cultuur produceerde in no time een gospelkoor, dat zich met behulp van het EO tv-programma Korenslag minimaal een nationaal podium verwierf. Gordon noemde hun nieuwe beleid het vermarkten van talent uit een bepaalde wijk, met behulp van onderscheidend vermogen, zien waar in jouw gebied de kansen en potenties liggen, en hup daarmee aan de slag. En zei hij: onze eerste daad bij een optreden is altijd kijken of de naam juist gespeld is, juist: Zo! Gospel Choir. Gordon heeft geen boodschap aan de intrinsieke en sociale waarde van kunst en cultuur. Zelfs de gospel lijkt hem niet als zodanig te interesseren, alleen de combinatie zuidoost, zijn vele gelovigen, hun verscheidene afkomst en hun gezongen gebed, met als uitkomst een marketingtool. Gordon wil zelfs wel verder gaan. Het liefst zou hij de Bijlmer/Zuidoost benaderen als ware het een Volendam: een groot productiehuis van mainstream-muziek. Gordon wacht nog een mooie taak: Zuidoost omvormen tot een wat gexefsoleerd dorp met een gedeelde religie, een gedeelde afkomst, een vissersnaam en een identiteit. Maar hij heeft gelijk: als we erin slagen ons stadsdeel sterke merknamen te geven, gelijk Volendam, door middel van een nationaal koor, nationaal gekende zangers, een voetbalclub op niveau, een tophandbalclub, een bloeiende turnvereniging en nog zo wat, dan zijn we al een heel eind. Misschien moeten we Ajax kopen. Krijgen we er meteen een gratis adviseur bij.

In Zuidoost is de opheffing der stadsdelen geen issue. Geen buurman of buurvrouw die je erover aanspreekt, maar het duurt nog even met die opheffing, dus het kan nog komen. De stadsdeel-begroting voor komend jaar hebben we ook niet voorbij zien komen. En zelfs het politieke hoogtepunt van dit jaar – het niet doorgaan van het zomerfestival – werd nauwelijks gememoreerd. Het volk verzamelde zelfs geen handtekeningen om hun jaarlijks uitje alsjeblieft door te laten gaan. De tribunes in het stadsdeelkantoor werden dit jaar vooral gevuld door ambtenaren, vertegenwoordigers van een stadsdeel-bureaucratie die bij aanvang in 1987 uit zo’n 200 man en vrouw bestond en nu uitxc2xa0 meer dan 600. We schijnen in Amsterdam 20 ambtenaren per 1000 inwoners te hebben, tegen 7xc2xa0 per 1000 in de rest van Nederland (ons stadsdeel heeft zo’n 80.000 inwoners). Voor het CDA reden de stadsdelen af te schaffen, zo werd verteld in een At5-discussie over stadsdelen van 25 november jl. Een andere reden: de 7 stadsdelen kosten ons Amsterdammers per jaar 5 miljoen aan salarissen voor bestuurders en stadsdeel-raadsleden. Nog meer redenen: stadsdelen sturen mensen van het kastje naar de muur; ze zijn te groot geworden om het decentrale belang van een buurt of wijk te kunnen behappen, terwijl ze daarvoor zijn opgericht; de meeste problemen op stadsdeelniveau zijn niet politiek, dus heb je ook geen politieke bestuurslaag nodig; en alle stadsdelen gaan zelfs 21 miljoen bezuinigen op de openbare ruimte, terwijl daar hun grootste belang ligt. Het waren de argumenten van een CDA-mevrouw en een SP-meneer uit de gemeenteraad. Tegenover hen stond onze Marcel la Rose, en natuurlijk was hij voor de stadsdelen, want dat was een flexibel systeem. Je kan erin bezuinigingen, je kan het aantal bestuursleden snoeien, wat je maar wilt, maar het belangrijkste is dat de stadsdelen de democratie vertegenwoordigen: gekozen vertegenwoordigers die je kan benoemen en afzetten. En dus was het voor hem geen argument dat een grote meerderheid der Amsterdammers van de stadsdelen af willen, zoals al die andere argumenten ook niet telden. Volgens La Rose waren de mensen nu gewend aan die politiek verantwoordelijken om de hoek – ziet u ze ooit ? – en is alleen een stadsdeel-bestuurder in staat dexc2xa0 energie te absorberen die het volk een bestuurder kan geven. Je ziet meteen de energie uit de veelal lege stembushokjes stromen. En Marcel had nog twee argumenten: dankzij het politiek bestuur op stadsdeelniveau was de drugsoverlast in Zuidoost onder controle en wie anders kon praten met een Afrikaanse gemeenschap. Tja. In heel Amsterdam is al jaren geen sprake meer van drugsoverlast, zoals we die van vroeger kenden, en iedere politicus dan wel ambtenaar kan leuk praten met een etnische gemeenschap. Neem Cohen of VanderLaan. Ons stadsdeel kan zelfs met de Surinaamse groep geen festivalletje organiseren.

Nee, Marcel maakte geen goede beurt en hij moet nodig naar de cursus: hoe presenteer ik mij. Bij het voorstellen op At5 zag je hem meteen de hem karakteriserende kop trekken als hij zich ongemakkelijk voelt: ogen die gaan priemen, het gezicht dat naar voren wordt gedrukt, zodat een grimas ontstaat, en die ontaardt in een kramp, een gekrampte bek, zo te zeggen, telkens als hij zich door een argument van de tegenpartij in het nauw voelt gedreven en zichzelf niet in staat voelt zich ontspannen teweer te stellen. Elvira Sweet had dat ook, op een andere manier.xc2xa0 Die kreeg ook een onaangename kop, en karakteristiek voor haar een vreselijke bau-ende stem.

Een eenvoudige wandeling door de buurt leert je bijvoorbeeld dat kinderopvang ondanks dreigende bezuinigingen booming business is. In het CEC aan de Bijlmerdreef zijn 2 kinderopvang-adressen, waarvan een in de oude ruimte van Faya Lobi. In De Kandelaar huist Joesboef met een dependance in de plint van Grubbehoeve, waar hij verderop ook een kantoor heeft zitten in strijd met het vigerende bestemmingsplan. Daar tussenin zit LIMS – Liz Interculturele Maatschappelijke Service – waar je terecht kan voor elk soort maatschappelijk advies, en waar je op woensdagmiddag ook je kinderen kwijt kan. Vandaag woensdag 16 november ontvangt Liz een aantal Ghanese tienermeiden, die ze eerst in haar kantoor ontvangt en vervolgens buiten wat laat laat spelen, terwijl ze zichzelf verveelt op een bank. Voorbij het midden van Grubbehoeve vinden we Les Agneaux, gesloten vanwege het ontbreken van de juiste diploma’s, en op nr. 54 in dezelfde flat huist een smal kantoortje dat aan het stadsdeel heeft gevraagd ook kinderopvang te mogen doen. Doorlopend naar winkelcentrum Kraaiennest passeer je op de Lontarpalmstraat een woonkamer met een affiche, waaruit blijkt dat daar kinderopvang Moen is gevestigd, volgens een internet-vermelding een gastouder, Carmen Monique, die kinderen elke dag tussen 8 en na 18 uur opvangt, behalve op zaterdagochtend. En hoewel het zonnetje schijnt, zien we behalve de georganiseerde Lims-tieners nergens een kind spelen, ook niet bij de speelplaats van Kraaiennest en evenmin op de tennisbanen en de atletiekbaan. Het is uitgestorven net zoals de flat Kleiburg. Wie leert de kinderen weer in bomen te klimmen? En och armoede: op de ijzeren balustrades van Kruitberg zijn vierkante bewonersfoto’s bevestigd, mensen, die poseren in de deuropening van hun appartement, maar meestal op straat of bij de brievenbus. De foto’s zijn te klein, te veraf en zo’n beetje gezellig over de hele voorkant verstrooid om nog wat volume te maken, maar de schaal van de flat is te groot. Er staat ook teveel op die foto’s. Waarom geen koppen? Ze moeten de anonimiteit van de flat doorbreken, maar lijken hem eerder te bevlekken.

In Ghanese loof-de-Heer-Kerken wordt uren gebeden, gezongen, getongen (=duivel uitzwering) en gedanst. Per toeval kregen we de ‘prayer points’ van een van deze kerken in handen.xc2xa0 De pastor laat zijn schapen bidden dat de Heer elke dag in de kerk is en zijn volk kracht en gezondheid geeft, en rijkdom. De satanische monden moeten worden gesloten en de kerkgangers moeten verlost van hekserij en demonische krachten, die blijkbaar bij eenieder aanwezig zijn. Er moet voor gebeden worden, dat de regering van Nederland en andere mensen met autoriteit de geest van Christus bezitten en daarnaar handelen, net zoals de president van de USA dat moet, de president van Israxc3xabl en ‘God’s’ volk. En dan bidden ze nog voor alle mensen die het moeilijk hebben, maar ook voor voorzitter Yeboah, en tegen boze en kwade geesten zoals ‘the spirit of poverty’ of die van ‘disobedience’. En er wordt gebeden voor sis Julie her business, pastor Billy en voor de kerstening van top muzikanten, opdat zij liederen van Verlossing gaan zingen.

Hacking Heritage
Stadsherstel is een prive-instelling, natuurlijk met steun van de overheid, die ons gebouwde erfgoed in de stad Amsterdam bewaakt. En dus een engelse titel voor een mooi hollands begrip: het kapen van erfgoed. Stadsherstel hield er gisteren een bijeenkomst over in De Duif, een oude rk kerk, uit 1850, op de Prinsengracht waar de gelovigen van toen en hun nazaten nog altijd mee verbonden zijn, maar die inmiddels in eigendom van Stadsherstel is en waar die club ook popconcerten en modeshows laat organiseren. Er kwamen een 3-tal projecten aan de orde, waaronder de club van Vinger.nl, die het dak van de Bijlmergarage Koningshoef/Kleiburg heeft gekaapt om er een internationaal laboratorium voor beeldende kunst en hiphop van te maken. De eerste kunstkraak waarbij een dak boven het hoofd niet nodig was. Het 2de project ging over de jongens, die het leuk vinden door een stad te springen, van dak naar dak, trap af en een salto tegen een muur. Ze zoeken een ruimte om een spring-academie te vestigen, want alles wat leuk is, behoeft ook een instituut. En er was Cityscapes, die vertelde dat je een stad niet moet bevriezen, zoals met de grachtengordel van Amsterdam gebeurd is, nu internationaal erfgoed, want de grachtengordel is mede zo mooi, omdat hij de afgelopen 4 eeuwen continu van gedaante veranderde. Er werd bijgebouwd, gesloopt en gebouwen veranderden van functies. Een intrigerend idee van dit architectonisch bedrijf is het plaatsen van glasplaten voor oude of nieuwe panden, waarin je bepaalde afbeeldingen zandstraalt, die of het gebouw weer een historisch aanzicht geven of oud modern maken. En dat lijkt me nu een leuk idee voor de Bijlmer, bijvoorbeeld Geldershoofd in het glas met het oude oude Paramaribo erop, of Kleiburg achter glasplaten waarop keurige middenklassers uit de jaren ’60 en ’70 het geluk met hun gezin beleven. De toen gedachte bevolking van de Bijlmer.
Nog een opmerking: kan iemand ons verlossen van die moderne presentators die als een hyperventilerende onderwijzer door de zaal heen schuiven, theater maken, leuk doen, en ons als luisterend volk overvallen met lullige vragen. We zijn geen klasje. We hoeven niet vermaakt en extra onderwezen. Zo’n druk doend mannetje voorkomt zelfs dat we in de gegeven rust even zelf kunnen nadenken.

Een kinderdag-verblijf in de Grubbehoeve, Les Agneaux, dat daar niet hoorde te zitten en bovendien een gruwelijk lelijke en omhekte ruimte in openbaar gebied zette, dwong bewoners tot een lange strijd met xc2xb4wethouderxc2xb4 Emile Jaensch. Jaensch was het tenslotte best met de bewoners eens, dat die buitenruimte diende te verdwijnen, maar besloot niet op te treden. Zijn argument: zonder buitenruimte krijgt het verblijf geen toestemming van de GGD en komen ouders zonder opvang te zitten. En dat betekent dat moeders hun baan moeten opgeven. Inmiddels is het verblijf na de zomervakantie van 2011 dicht en de website is van internet gehaald. Wat blijkt: de eigenaresse heeft niet de juiste papieren om een kinderdagverblijf te leiden. De GGD heeft de tent dus gesloten. Maar waarom, zo vraag je je af, kon het verblijf indertijd wel met toestemming van de GGD open en in hoeverre was Jaensch van alles op de hoogte.xc2xa0 Is er een spelletje gespeeld, dat misliep. Waren er ook andere belangen in het spel. En waarom drukte voor Jaensch xc2xb4wethouderxc2xb4Harry Verzijl de vestiging tegen de wens van zijn ambtenaren door. We hebben een vermoeden van clixc3xabntelisme, wat overigens ook speelt bij de vestiging van een administratiekantoor in hetzelfde deel van Grubbehoeve. Dat kantoor huurt een ruimte, die volgens de afspraken alleen gekocht kan worden, en waarvan de bestemming sociaal-cultureel moet zijn. Er moet een maatschappelijkexc2xa0 activiteit plaats vinden en geen commercixc3xable, zoals boekhouden. Het kantoor wordt gehuurd door een goede relatie van het stadsdeel en Rochdale, de eigenaar van het pand. Die relatie is Joesboef, dat in enkele jaren vanuit het niets wist uit te groeien tot een van de grootste, zo niet de grootste, kinderdagverblijf-ondernemers van Zuidoost.xc2xa0 Het kantoor heeft er sinds enige tijd nog een functie erbij gekregen. De hindoe-beelden van de gesloopte mandir bij Egeldonk, staan er op gesteld en regelmatig is er op zondag een hindoe-bijeenkomst. Ook verbazingwekkend: de eigenaar van Joesboef is een moslim. En met steun van het stadsdeel mocht hij ook een andere ruimte in Grubbehoeve, met als bestemming xc2xb4bedrijfxc2xb4, inrichten als een dependance van zijn kinderdagverblijf in De Kandelaar.